Dankbaarheid heeft zijn waarde verloren. Te lang is er  gebruik van gemaakt om onrechtvaardige verhoudingen in stand te houden. De zieke, het kind, de laagbetaalden: zij moesten met dank betalen voor de welwillendheid van ouders, maatschappij en bevoorrechten. Sociale achterstand en autoritair gedrag werden door geven-en-dankbaar-moeten-zijn gelegitimeerd.

Voor veel mensen geldt dat zij nauwelijks van de goede dingen van deze wereld kunnen genieten, omdat zij weten dat elders in de wereld honger en armoe heersen. Ze voelen zich niet in staat tot dankbaarheid voor hetgeen hunzelf ten deel is gevallen.

Danken kan ook omschreven worden als het welwillend gedenken van het verleden. Maar dan valt een derde reden aan te wijzen waarom er zo weinig sprake is van dankbaarheid. De huidige generatie gaat op agressieve wijze het verleden te lijf en zet zich af tegen alles wat daarin niet deugt.

Toch kunnen we niet zonder dankbaarheid, zo stelt Piet Zuidgeest. Dankbaarheid is verwondering, receptiviteit, ontvankelijk-zijn. Zoals rouwen het verwerken van verlies tot doel heeft, zo is danken het verwerken van winst. Het biedt de mogelijkheid vreugde op te vangen en te kanaliseren. Het leven zelf kan danken zijn, wanneer we ervaren dat het leven ons geschonken wordt. De rijkste mogelijkheid om dit ervaren levend te houden is: aandacht geven aan alle grote en kleine dingen die tezamen het leven uitmaken.

Inhoud

• Dankbaarheid, voorlopig opgeschort
• Dankend in het leven staan
• Wie niet dankt, verwerkt niet
• Echte en pseudo-dankbaarheid
• Danken doet wortelen
• Het danken in een geloofstraditie
• Een danklied met tegenstem
• Van U naar jij
• Dankbaarheid, nieuwe mogelijkheden
• Bij wijze van afsluiting